codziennie otwieram oczy z myslą że to jeszcze 5-4-3 miesiące itd. - zapewne dlatego, że stan odmienny jest dla mnie raczej "ciężarny" niż "błogosławiony"

ale Zosieńkę kocham bardziej niż myślałam, że to możliwe, bardzo chciałam mieć dwójkę dzieci, więc cóż, wytrzymam i tym razem :-)

poza tym, czuję się okropnie stara

pracuję na uczelni, którą sama skończyłam - i parę dni temu uswiadomiłam sobie, że zaczynałam studia 10 lat temu, no i zaczęłam rozmyślać o tym, jak bardzo zmieniło się moje życie i ja sama

refleksje nie były specjalnie miłe, bo wiele rzeczy z tych, które chciałam w sobie zmienić, pozostały bez zmian; za to zmieniło się wiele z tego, co lubiłam

mam nadzieję, że wyciągnę jakieś sensowne wnioski i wezmę się do roboty